*निःशब्द"

मावळतीचा कवडसा अंगावर घेत

मी निःशब्द उभ राहावं

क्षितिजा वरची तुझी चौफेळ उधळण

न्याहाळत मी बसावं

*सांज*

 

परतीची वाट धरू लागली पाखरे

सोनेरी भास्कर नटवू लागला किनारा

उबदार लाटा निजू घालू लागल्या सागरास

मावळतीचे रंग सजवू लागली उद्याची स्वप्नं

*कोजागिरी*

 पौर्णिमेचा तो चंद्र पूर्ण

अन् हलकेच गुजगोष्टी करणारी

ती चांदणी जराशी

ढगांच्या चाळणीतून

वाट पाही एकमेकांची

*अश्रू*

सदा चेहऱ्यावर असावे स्मित हास्य

दुःख लपवावे पापणी आड 

फुटता बांध संयमाचा

ओलांडू द्यावा त्यास उंबरठा पापण्यांचा